contact?

Lihou Reef

klik voor Alexandra's meest recente positie

Email contact
Positie Alexandra

Omhoog

click for website in English
Website in English

Nederlandse Website

Op weg naar Papua Nieuw Guinea -
tussenstop op East Diamond Island (nabij Lihou Reef)

Op 17 juli 2004 vertrekken vanuit Mackay aan de oostkust van AustraliŽ We vertoeven twee dagen achter Scawfell Island, net ten zuiden van de Whitsunday Islands, en vertrekken  dinsdagmorgen 20 juli om 03.00 uur 's morgens richting de Hydrographer's Passage, een doorgang in het Great Barrier Reef. Voordat we de Passage invaren zien we ten zuiden van ons een spuit van een walvis en even later nog een. We zien een staart verschijnen en pal daarna in het water verdwijnen. Er zwemt een groepje walvissen voor ons langs binnen de bescherming van het Great Barrier Reef. We worden gespot door een vliegtuig van Australia Coast Watch en over de marifoon worden we opgeroepen ons te melden. Zoals gebruikelijk willen ze de naam van het schip, registratienummer, aantal mensen aan boord, laatste vertrekplaats en bestemming weten. Na uitwisseling van deze gegevens wordt ons een prettige voortzetting van de tocht gewenst en verdwijnt het vliegtuig weer in de wolken.

In de Hydrographer's Passage varen ons twee vrachtschepen tegemoet en een komt achterop. Er zwemmen dolfijnen mee en we varen met 15-20 knopen wind het grootste gedeelte van de Passage 'plat voor het laken' met de fok over de andere boeg uitgeboomd. Het laatste en smalste gedeelte van de pas blijken we twee knopen stroom mee te hebben en om vijf uur 's avonds kunnen we het Great Barrier Reef achter ons laten. We verwachten de swell van de oceaan te gaan voelen, maar het water blijft vlak en de wind gestaag. De eerste uurtjes van de nacht hebben we wat licht van de maan, maar vanaf middernacht is het pikdonker. Nog een vrachtvaarder zien we richting de Passage varen en dan zijn we alleen op dit stukje oceaan.

Twee dagen kunnen we lekker doorzeilen, overdag zon en 15-20 knopen wind en alleen de nachten zijn wat 'rommelig' met donkere wolken waar ineens meer wind uit komt, afgewisseld met perioden geheel zonder wind. Woensdag komt East Diamond Island in zicht. We varen tussen Lihou Reef en het eiland door en gaan binnen het rif voor East Diamond Island voor anker. Er staat inmiddels 20-25 knopen wind, maar we liggen op geheel vlak water met een prachtig uitzicht op een Pacific zandeiland waar vogels krijsend boven rondvliegen.
We genieten een rustige nacht en ook de volgende dag staat er 15-20 knopen wind. We ruimen wat op aan boord en besluiten de dinghy uit de takels te halen en te kijken of we hier kunnen snorkelen. Er staan verschillende 'bommies' maar het ziet er nogal
onbegroeid uit. Toch laten we ons overboord vallen en verkennen zo de rotsjes onder water. Helaas allemaal kaal, hoewel er wel prachtig gekleurde 'papegaai' vissen zwemmen. Maar weinig koraal en nadat we het op nog wat andere plaatsen geprobeerd hebben, varen we terug naar de boot. Als we om ons heen kijken zien we plotsklaps een zeilboot naderen. Dit is een van twee Australische boten, met de bemanning waarvan we afgelopen week even snel kennis hebben gemaakt. Hun bestemming is evenals van ons de 'Louisiades', de eilandengroep ten zuidoosten van PNG.  Terwijl zij eerst nog om het rif heen moeten varen om ook in de lagoon te komen, nemen wij heerlijk een douche achterop de 'Alexandra'. Het zwemwater is heerlijk warm, iets dat we in AustraliŽ dit seizoen helaas niet hebben meegemaakt, maar daarvoor zaten we voor de tijd van het jaar ook iets te zuidelijk.

De boot blijkt 'White Horse' te heten en we nodigen Ann en Berry uit voor een welkomstdrankje. Via de marifoon hebben zij contact met de tweede boot, 'Second Winds', met Bryan en Glee aan boord. Het blijkt dat ze nog een uur of vijf van onze ankerplaats verwijderd zijn en dat het wel donker zal zijn voordat ze kunnen ankeren. Even laten horen we via de marifoon dat ook zij door een vliegtuig van de Coast Watch gesignaleerd zijn en zich moeten melden. Er wordt gevraagd of ze in gezelschap varen en Bryan meldt dan dat 'White Horse' inmiddels achter East Diamond Island geankerd ligt. Nog geen 10 minuten later zien ook wij een vliegtuig overkomen en zowel de 'Alexandra' als 'White Horse' moeten opnieuw al hun gegevens doorgeven. Dit gebeurt overigens in een prettige sfeer en er wordt ons ten afscheid een goede nacht achter Diamond Island gewenst. Volgens de AustraliŽrs is het vliegtuig van de Coast Watch met name op zoek naar drugs en boten die drugs vervoeren, maar wij hebben meer het idee dat het met de algehele verscherping van de veiligheidsmaatregelen te maken heeft, dat men van iedere boot in de territoriale wateren alle gegevens wil hebben.

Rond een uur of 09.00 uur 's avonds voegt 'Second Winds' zich bij ons. Er staat inmiddels ruim 25 knopen wind en het is een veilig idee dat iedereen nu voor anker ligt. Vrijdag 23 juli is een mooie dag, maar wel met veel wind. We gaan lekker aan boord aan de slag en genieten tussendoor van het uitzicht op East Diamond Island. 's Avonds zijn we allemaal bij Bryan en Glee uitgenodigd en kunnen we ook nader met hen kennismaken. De dinghytocht naar elkaars boot is een stormachtig en nat gebeuren, maar de gezelligheid maakt veel goed.

Zaterdag trekken we na de lunch naar het eiland. Het is een vogelparadijs en in het midden van het eiland staat een toren van waaruit de vogels ongemerkt geobserveerd kunnen worden. Momenteel is er niemand. We nemen ruim de tijd om het eiland rond te lopen. Aan de leizijde van het eiland staan lage struiken waarin en waaronder vogels zitten te broeden of met een jong zitten. Aan de windkant zitten minder vogels, maar zien we overal rode en bruine krabbetjes vandaan komen in een rush naar het veilige water. Aan deze kant kent de kust ook geen wit zandstrand, maar zwarte rotsblokken waar we gemakkelijk overheen kunnen lopen. Wederom aan de zandkant zien we grote stukken koraal op het strand liggen. Afgebroken en aangespoeld. Dat zou verklaren waarom er op de bommies voor het eiland helemaal niets aan koraal is te bespeuren.

Om 4.00 uur zijn we aan boord van 'White Horse' uitgenodigd voor thee/koffie en het Happy Hour. Het is een gezellige bijeenkomst waar we heel wat wijzer worden over bepaalde Australische uitdrukkingen en waar die al dan niet historisch vandaan komen. Ann en Berry komen oorspronkelijk uit Engeland en Bryan en Glee zijn beide al 3e generatie AustraliŽrs met voorouderlijke wortels in Ierland en Duitsland. De schoondochter van Bryan en Glee heeft Nederlandse grootouders en zo zwerven we al pratend over de wereldbol. Rond 09.00 uur trekken we ons weer op onze eigen boten terug. De wind lijkt iets te zijn afgenomen.

Ik kan niet snel in slaap komen en rond 11.00 uur loop ik even naar de keuken om wat water te drinken. Ik hoor de dinghy niet achter de boot kletsen, maar die ligt nu op een langere lijn vanwege de toegenomen wind. Toch even kijken hoever de dinghy nu achter de boot ligt. Ik haal de lijn langzaam binnen, goh, hij ligt wel erg ver weg. O je, het lijkt wel of er niets aan hangt. O nee, dit is alleen de haak! De dinghy is dus weg en de wind is de oceaan op. Hoe laat is het eigenlijk? Ik loop naar binnen en zie dat het 11.00 uur is, pas twee uur geleden hebben we de dinghy vastgemaakt. Ik maak Hans wakker en we lopen allebei weer naar buiten. Er staat nog een beetje maan, maar we zien niets drijven. Ook met de schijnwerper zien we niets in de directe omgeving.

We starten het kaartsysteem op en kijken waar de dinghy heen gedreven kan zijn. Met zuidoosten wind is dat noordwest. We zetten de instrumenten aan en besluiten ankerop te gaan om nog enige kans te hebben te dinghy te achterhalen. We hebben nog een klein beetje maanlicht, maar dat zal niet lang meer duren, want er glijden zojuist een paar donkere wolken voor de maan. Het eerste stuk hebben we de motor aan en we varen met de wind pal achter. We proberen de andere boten via de marifoon op te roepen om te melden dat we er vandoor zijn, maar niemand antwoordt natuurlijk. Met een schijnwerper zoeken we het water af, de wind is gelukkig afgenomen en na een half uurtje doen we de motor uit om ons alleen op de massa van boot en mast mee te laten drijven. We schieten toch nog met een vaartje van 3 - 3.5 knoop door het water en we proberen te beredeneren hoe hard een lege dinghy met buitenboordmotor zal gaan. We weten het niet maar laten ons voorlopig maar meeslepen en beschijnen regelmatig de omgeving rondom ons, hoewel dat niet heel erg ver is. Na een paar uurtjes kentert het tij waarschijnlijk en komen we wat meer op de swell te rollen. Dat wordt steeds erger en we besluiten bij te gaan liggen en ons zo mee te laten drijven. Wat betreft het rollen van de boot brengt dit slechts een kleine verbetering, maar we beseffen dat we de nacht moeten zien uit te zingen.

Om 06.00 uur 's morgens krijgen we contact met  Bryan van 'Second Winds'. We hadden hem moeten wekken om mee te gaan zoeken, maar dat vonden we echt teveel gevraagd. We leggen hem de situatie voor en geven onze positie door. Wij suggereren om contact te leggen met de Coast Watch met het verzoek of als ze hier toevallig vliegen of ze even vanuit de lucht willen kijken of ze ergens een dinghy zien drijven. We begrijpen dat ze niet voor een losgeraakte dinghy een vliegtuig de lucht insturen, maar als we weten dat er vandaag gevlogen wordt en men bereid is wat lager over te komen voor een blik vanuit de lucht, dan blijven we daarop wachten. Bryan weet dat Berry via een walstation telefonisch contact kan maken en stapt in zijn kano om Berry en Ann  op de hoogte te stellen. In middels hebben wij ook via Sailmail een berichtje naar de Coastwatch gestuurd en via de Inmarsat naar een centraal meldingspunt in Perth. Het is echter zondagmorgen  en men verwacht dat er pas vanaf 8 uur, wellicht 9 uur gewerkt wordt.

Via het walcontact van Berry krijgt hij contact met de Coast Watch en deze meldt dat er vandaag geen vliegtuig in de lucht is. Zouden er mensenlevens mee gemoeid zijn, dan zou er een speciale reddingsoperatie opgezet worden, maar voor een op drift geraakte dinghy is dit niet aan de orde natuurlijk. Het is inmiddels 09.00 uur geweest en we besluiten terug te kruisen naar de ankerplaats achter East Diamond Island. Het is een zonnige dag met 12-15 knopen wind en eigenlijk een ideale zeildag.  Was het niet dat we telkens op de uitkijk zitten en denken een bootje, een peddel of een hoes te zien drijven. Rond half 3 zijn we weer terug bij East Diamond Island en worden opgewacht door de Australische 'mates'. We spreken de zaak nog even met ze door, maar beseffen steeds meer dat we onze dinghy hoogst waarschijnlijk wel niet meer zullen zien, noch de 8 PK buitenboordmotor met redelijk volle tank (20 liter).
We maken een maaltijd klaar en overwegen dat de situatie natuurlijk veel ernstiger had kunnen zijn. We hebben gelukkig niet naar weggedreven of overboord gevallen personen hoeven te zoeken. En hoe klein de kans is dat je een mensenhoofd tussen de golven herkent, als je een hele dinghy al niet eens kunt spotten. Nee, we kunnen ons beperken tot materiŽle schade hoewel het natuurlijk jammer is van zo'n mooi bootje en een losgeraakte harp een slecht excuus is voor het verlies. Maar goed, eerst maar eens een paar uurtjes slapen.

De volgende dag besluiten we terug te gaan naar AustraliŽ. Townsville is vanuit East Diamond Island het gunstigste te bereiken en Townsville heeft volop faciliteiten voor zeilers. Ook Ann en Berry van 'White Horse' willen terug naar AustraliŽ omdat ze problemen met de stuurinrichting en de accu's hebben. Bryan en Glee gaan door naar de Louisiades. De beide Australische boten vertrekken 's morgens rond half 9 maar wij willen eerst de boot weer aan kant maken en een aantal maaltijden voorbereiden. Er staat een aardig windje van 15 knopen en we zwaaien de beide boten uit. 's Middags om 16.00 uur halen ook wij het anker op om een mooie nacht tegemoet te gaan. Er staat nog steeds ruim 15 knopen wind, het water is vlak en we hebben nu bijna de gehele nacht de maan bij. Scheepvaart komen we niet tegen noch walvissen. Heel af en toe vliegt er een vogel met ons mee, maar als blijkt dat hij nergens op het schip kan landen, zien we hem weer verdwijnen.
Om 06.00 uur 's morgens begint het in het oosten te dagen, maar het duurt dan nog wel ruim een uur voordat we de zon boven de horizon uit zien komen. Met de wind gaat het intussen minder goed, We hebben nog maar een knoop of 6 en dat wordt te weinig. Het zeil begint door de deining van de lichte swell te klappen, dus we starten de motor om er toch wat gang in te houden. In de loop van de dag proberen we het nogmaals zeilend en we zetten wat grote voorzeilen bij. Maar de wind blijkt nog steeds te weinig en tegen de avond starten we de motor weer. Het blijkt een zeer relaxed tochtje te worden en de nacht kunnen we lezend en af en toe rondkijkend doorbrengen. Wederom geen andere scheepvaart. Ook de nieuwe dag wordt motorend doorgebracht tot we wolken boven het land zien verschijnen. We hebben dan ook inmiddels Flinders Passage bereikt, een iets noordelijker doorgang in het Great Barrier Reef. We kunnen de zeilen weer hijsen en we hebben 2 knopen stroom mee in de Passage, dus we schieten ineens weer met ruim 6 knopen vooruit. Het is even goed opletten veilig tussen de riffen van het Great Barrier Reef door te zeilen, maar we hebben een uitstekend kaartsysteem en kunnen zonder problemen de uitgezette waypoints volgen. Eenmaal door de Passage neemt de wind weer iets af en het is pas 12 uur 's nachts als we ons anker veilig achter Cape Bowling Green kunnen laten vallen.

De volgende morgen is het bewolkt maar met een knoop of 15 wind varen we pal voor de wind richting Townsville. We roepen via de marifoon 'Customs' (douane) op om te melden dat we in de loop van de middag in Townsville zijn. Op papier hebben we AustraliŽ verlaten en hebben we ook een 'vertrekstempel' in ons paspoort, dus we moeten ons nu weer als nieuw in AustraliŽ aanmelden. Ook nemen we contact op met de marina en daar wordt nog een 'box' voor ons gevonden voor als we de zaken met Customs geregeld hebben. De dame van de marina wijst ons erop dat het toegangskanaaltje tot de haven bij laag water slechts 1.30 meter diep is en we constateren dat we dus echt op hoog water moeten wachten. Rond 14.00 uur gaan we buiten de vaargeul voor anker, melden ons wederom bij de Customs en zullen tot half 5 's middags moeten wachten om naar binnen te kunnen varen. Het begint te regenen en dat is de eerste keer dat we dat in AustraliŽ meemaken. Om half 5 halen we het anker op en varen het kanaaltje door naar de brandstofsteiger waar de Customs medewerker al op ons staat te wachten. Ze wil precies weten waar en hoelang we overal geweest zijn en wie we ontmoet hebben. Maar verder verloopt het gesprek prettig en we worden beschouwd als niet uit AustraliŽ vertrokken te zijn. Tenslotte hebben we de territoriale wateren niet verlaten.

Vrijdag 30 juli worden we na een rustige nacht met zon wakker. Townsville is een prettige stad en ligt op loopafstand van de marina. Als eerste kopen we weer verse fruit en groenten. Ook lopen we bij de Yamaha dealer langs om te kijken of er tweedehands inruil motoren zijn. In de laundry (wasserette) van de marina hangt een advertentie op het prikbord van een Zodiac dinghy, slechts 1,5 jaar oud. We bellen hier achteraan en het blijkt dat de dinghy slechts een seizoen gebruikt is. De huidige eigenaar woont echter in Cairns, maar hij gaat proberen de dinghy zo snel mogelijk in Townsville te krijgen. De volgende dag al krijgen we een telefoontje van de schoonouders van de eigenaar. In Queensland kun je te vervoeren goederen met de streekbussen meegeven. De ruimte onderin de bussen is vaak maar gedeeltelijk in beslag door de bagage van de reizigers en in aanvulling daarop kunnen degelijk verpakte en niet gevaarlijke goederen vervoerd worden. De geadresseerde kan het pakket bij het kantoor van het busstation ophalen. Gezien de grote afstanden in AustraliŽ zeer praktisch.

Zaterdag hebben we de diverse locale kranten gekocht op zoek naar tweedehands buitenboord motoren, maar dat levert nog geen resultaat op. Zondag gaan we met de dinghy aan de slag en het blijkt een degelijk en zo te zien weinig gebruikt exemplaar te zijn. We gaan hier dus mee akkoord en bij rondbellen bij de diverse Yamaha dealers blijkt de Townsville dealer maandag toevallig een inruilmotor aangeboden te hebben gekregen. Dinsdag krijgt deze een uitgebreide servicebeurt en woensdag kunnen wij de motor en de dinghy uittesten. Alles ziet er prima en goed verzorgd uit, dus ook hier kunnen we een positieve beslissing nemen. Intussen hebben we Coast Guard, Coast Watch en Waterpolitie van onze op drift geraakte dinghy in kennis gesteld en mocht men deze ooit terugvinden, ons e-mail adres en Australisch telefoonnummer achtergelaten. Dan moeten we toch weer met de generator aan de slag. Na de startproblemen in Mackay al verholpen te hebben, blijkt er te weinig koelwater afgevoerd te worden. Na controle van alle slangen en impellor blijkt de warmtewisselaar gedeeltelijk verstopt te zitten. Het uitbouwen van de wisselaar is een lastig karwei, maar na enkele uren kan het onderdeel weggebracht worden voor een 'acid-wash'.  De volgende dag is het zaak alles weer op zijn plaats te krijgen en kunnen we proefdraaien. Ook dit probleem is opgelost.

In Townsville is het weekend van 6 tot 8 augustus een jazzfestival en daar gaan we vrijdag- en zaterdagavond rondkijken.  Palmerstreet is een gezellig straat met veel restaurantjes, terrassen en pubs. De straat is voor dit festival afgezet voor het autoverkeer en er zijn diverse podiums geplaatst. Op het centrale podium krijgen vroeg in de avond twee High Schools de gelegenheid zich met hun jazzband te presenteren. In beide gevallen een 30-mans/vrouws formatie en ook twee al heus professionele zangeressen. Om een uur of 9 staan er verspreid over de verschillende podia en in de gelegenheden zelf zo'n 8 - 10 bands tegelijk te spelen.

Dinsdag 10 augustus verlaten we de marina van Townsville op weg naar de Louisiades en PNG.

Terug naar top 

Vorige Home Omhoog Volgende