contact?

Filippijnen 3

klik voor Alexandra's meest recente positie

Email contact
Positie Alexandra

Omhoog

click for website in English
Website in English

Nederlandse Website

Filippijnen - Luzon

Subic Bay, Baguio, Sagada, de rijstterrassen van Benaue en
Puerto Galera op Occidental Mindoro
mei - juni 2005

Subic Bay

In 10 dagen verkennen we Puerto Galera en omgeving en sluiten op vrijdagavond ons verblijf hier af met de wekelijkse BBQ op de jachtclub. Zaterdag 14 mei varen we om 8 uur de fraaie en 'orkaanvrije' baai uit in noordelijke richting. Er staat een goede wind vanuit het oosten en tot de zuidwest punt van Luzon schieten we lekker op. Dan komen we in de luwte van het land en moet de motor aan. De rest van de dag is er geen spatje wind tot een uur of vijf. De motor kan weer uit en we besluiten de nacht door te varen om zolang mogelijk van de wind gebruik te maken. Het is een heldere nacht en we passeren de ingang van de grote baai naar Manilla. Er varen hier ferries en vrachtboten in en uit, maar allen voeren de juiste boordverlichting, zodat we hier zonder problemen tussen door kunnen manoeuvreren. Eenmaal noord van Manilla komen we nog enkele vissersboten tegen, maar ook deze zijn goed verlicht. Na middernacht is het laatste zuchtje wind weg, dus motoren we onder een heldere hemel met maan en sterren verder. Als het rond half 6 licht wordt zien we de ingang van Subic Bay. Deze baai en het gebied er omheen is tot 1994 een marine basis van de Verenigde Staten geweest. Pas na het vertrek van de laatste militairen zijn er werkplaatsen, fabriekjes en toeristen-accomodaties gekomen. Een mooie diepe baai waar we op de kant al een aantal luxe resorts zien staan. Het gebied waar de troepen gestationeerd waren is nu 'freeport zone' en wordt nog steeds ontwikkeld tot een luxe en wat duurder industrie-, shopping- en uitgaansgebied. Er liggen diverse in de oorlog gezonken wrakken van schepen op de bodem van de baai en voor de duiksport is dit de grote attractie hier. We varen met een prachtige wind diep de baai in en rond 12 uur meren we af tussen de palen van een enorme jachthaven. Op de steiger staan al twee 'boatboys' klaar om onze lijnen aan te pakken en met wat pas- en meetwerk hebben we ook stroom en water aan boord. Als we de zonnetent hebben opgezet, is het goed toeven in de schaduw van de kuip en een lichte bries zorgt ervoor dat het niet te warm wordt. Want op de steigers brand je inmiddels weg en loop je overdag echt niet voor je plezier. Er liggen nog een stuk of acht zeiljachten aan onze steiger waarvan er vier bewoond zijn. Aan de andere steigers liggen kleinere bootjes, veelal om mee te vissen en aangezien het weekend is, is er toch wel wat animo van met name de rijke inwoners van Manilla, begrepen we. Direct naast de jachthaven is het gebouw van de superluxe jachtclub van Subic Bay. Restaurant, zwembad, douches, hotel, internet, koffieshop, alles is hier aanwezig en stevig geprijsd. Als gebruikers van de jachthaven mogen we gratis douchen bij het zwembad en dat zijn cabines van boven tot onder betegeld met marmer en voorzien van hoofd- en zijdouches.

Maandagmorgen doen we eerst de maandag routine klussen en een was draaien. Jammer dat de electriciteit 'Amerikaans' is met 60 Hertz in plaats van de 50 Hertz in Europa. De afzuigpomp van de (Europese) wasmachine aan boord wil met de 60 Hertz niet werken en zo moeten we toch nog in de marina de generator starten om het tweede deel van het wasprogramma te voltooien. Maar wel weer lekker schone handdoeken en lakens die binnen een uur droog zijn! 's Middags gaan we shoppen in Oliango waar we met name op zoek gaan naar winkels om materialen voor het onderhoud van de boot te kopen. Voor een nieuw en vast zonnedak boven de kuip van de boot hebben we polyester matten en vloeistof nodig en ook vinden we tempex platen voor isolatie. Er worden scharnieren gevonden voor een nieuwe tafel in de kuip en zo proberen we onze verlanglijstjes af te werken. Terug aan boord zetten we ons aan verslag en foto's om weer een nieuwe aflevering op de website te zetten.
Dinsdag nodigen we voor het Happy Hour Graeme en Janna uit. Zij varen samen op het jacht 'Dragonfly' (betekent 'Libelle') en komen uit Seattle in de Verenigde Staten. Graeme zijn ouders zijn beide onderwijzer en na hun pensioen zijn ze naar Taiwan verhuisd om daar nog een aantal jaar les te geven. Na zijn studie filosofie en promotie-onderzoek bezocht hij zijn ouders in Taiwan en hij raakte zo in Taiwan, Hongkong en China geÔnteresseerd dat hij de Chinese taal, het Mandarijn, leerde spreken en voor een aantal bedrijven de internationale contacten ging verzorgen, met name telefonische contacten met Europa en Amerika. Ook Janna studeerde filosofie en na een aantal projecten in verschillende plaatsen in de USA ontmoette zij Graeme weer in Seattle en daar vatten zij het plan op om te trouwen en met een zeilboot richting China te varen. Inmiddels varen ze een jaar of twee en zijn op weg naar Hong Kong waar Graeme per 1 juni weer aan het werk gaat. Voorlopig willen ze aan boord blijven wonen.
Als we vertellen dat we naar Nederland gaan en op de terugweg een stop-over in Hong Kong gepland hebben, nodigen ze ons direct uit ons daar rond te leiden en wellicht ook wat uitstapjes naar China te maken. Dat aanbod klinkt natuurlijk zeer aantrekkelijk en we spreken af hier e-mail contact over te houden. Helaas blijven Graeme en Janna niet langer in Subic Bay en de volgende morgen vertrekken ze met een gunstige weersvoorspelling de Zuid-Chinese Zee over naar Hong Kong.

Woensdag gaan we door met onze klusjes en kunnen in de jachtclub gebruik maken van internet. 's Middags bezoeken we in Oliango het reisbureau om naar de mogelijkheden voor onze reis naar Nederland te informeren. Ook komen we terecht in een supermarkt waar behalve locale producten veel aanbod uit Amerika is. De locale producten zijn in Peso's geprijsd (de Filippijnse munt), de uit Amerika geÔmporteerde artikelen in Dollars. Bij de kassa kun je kiezen of je in Peso's of Dollars af wilt rekenen. Een zeer uitgebreide supermarkt waar we ook belegen Edammer kaas kunnen kopen!'s Avonds komt de bemanning van het Franse zeiljacht 'Ar-men' langs voor een kennismaking. De schipper, Michel, hebben we in Cebu al vluchtig op de steiger ontmoet. Hij heeft vandaag een nieuw bemanningslid van het vliegveld opgepikt en we maken nu ook kennis met Jean. Beide zijn echte Fransen! Michel is gepensioneerd ondernemer en vaart inmiddels vier jaar op de oceanen. Af en toe komt zijn vrouw hem bezoeken en zeilt dan een stuk met hem mee, maar het grootste gedeelte van zijn reis vaart hij met 'opstappers'. Soms zijn dat mensen die hij onderweg leert kennen, soms zijn dat kennissen uit Frankrijk zoals nu Jean. Jean is ambtenaar van landbouw en milieu geweest en onlangs aan zijn prepensioen begonnen. Hij hoopt een aantal maanden met Michel mee te kunnen varen. Donderdagmorgen zijn we lekker aan boord bezig en 's middags kunnen we bij het reisbureau onze reis bevestigen. Ook kunnen we afspraken maken om een week lang een auto met chauffeur te huren voor een tocht naar de rijstterrassen in Noord Luzon. Als we terugkomen bij de boot besluiten we te gaan zwemmen in de 'pool' van de jachtclub. Het water is lauw, dus een echte verfrissing is het niet, maar het is toch wel lekker alle spieren weer even in beweging te hebben. De douches brengen wel verkoeling en dan lopen we weer rustig terug naar de 'Alexandra' .

Vrijdagmiddag lunchen we bij een van de locale restaurantjes en brengen dan een bezoek aan de 'National Bookstore'. Hier zijn alle schoolboeken te koop alsmede een ruime keus aan actuele, religieuze en historische boeken. Er zijn ansichtkaarten, schrijfwaren en ook een kleine collectie DVD's. In een warenhuis ontdekken we een doe-het-zelf afdeling en zo kunnen we steeds meer van onze werklijst afstrepen. Terug aan boord worden we bij de Fransen uitgenodigd voor een Happy Hour met 'Tiponche' (limoenen, rum en water) en 'Pastis' (anijs-aperitief). Ook olijven ontbreken niet. We wagen af en toe wat Frans te spreken en Michel vertelt uitgebreid over zijn werk als ondernemer/uitvinder.
Zaterdag schrijven we kaarten en kunnen 's middags onze tickets ophalen. We zorgen dat de boot netjes aan kant is want vanaf morgen gaan we een weekje met een auto op stap voor een bezoek aan de rijstterrassen in Noord-Luzon.

Manilla

Zondag 22 mei wachten we met onze bagage bij de poort op onze gehuurde auto met chauffeur. Tijdens het halve uurtje wachten (opstopping als gevolg van controle bij de toegangspoort van de 'freeport-zone') hebben we het weer goed warm gekregen, dus de auto met airco wordt met gejuich verwelkomd. Het is een mooi ritje naar Manilla waarbij het op de weg steeds drukker wordt naarmate we de metropool naderen. Brede boulevards met voor het grootste deel oude auto's rijden in file van verkeerslicht naar verkeerslicht. In de kleine straatjes is de chaos niet minder: inladen en uitladen of gewoon midden op de weg stoppen om met een kennis een praatje te maken. Het is even zoeken naar waar het door ons geboekte hotel precies te vinden is, maar na een kleine sightseeing door wat minder bekende straten worden we netjes voor de deur van het Swagman hotel afgeleverd. Onze chauffeur vertrekt naar familie elders in Manilla om de nacht door te brengen en wij checken in en informeren of onze vriendin Connie uit Utah/ Amerika al gearriveerd is. Connie hebben we twee jaar geleden als vrijwilligster in het MARC medisch project in Vanuatu leren kennen en we hebben regelmatig contact via e-mail onderhouden. De Filippijnen is een nieuw gebied voor haar en zo hebben we hier in het Swagman hotel afgesproken elkaar te ontmoeten. Er is natuurlijk heel wat bij te praten en tegen de avond wandelen we via het Rizal park naar de 'Intramuros', de oude vesting van Manilla waarbinnen de Portugezen 400 jaar geleden hun huizen bouwden. De gerestaureerde kathedraal en andere gebouwen die nog overeind staan zijn tegenwoordig verplichte bezienswaardigheden voor leerlingen van scholen en voor toeristen. Een aantal gebouwen zijn in gebruik door overheidsdiensten en er zijn nieuwe ruimten voor met name culturele activiteiten. In de zomermaanden mag iedere provincie in de Filippijnen zich gedurende twee weken in de 'Intramuros' presenteren met activiteiten en bijzonderheden van de streek. Er zijn locale producten van zowel bedrijfjes als particulieren en er is vooral zang en dans. Wanneer wij de omgeving van het culturele centrum naderen horen we volop muziek en dit blijkt te horen bij de openingsceremonie van de presentatie van een van de provincies op Mindanao, het meest zuidelijke eiland van de Filippijnen. Het is een interessante show met grote trommels en kleurige danskostuums, lekkere hapjes en een fraaie tentoonstelling met allerhande locale producten zoals houten kabinetten en meubels, kleurrijke kledingstoffen en sieraden in alle soorten en maten. Kortom, een bijzondere kennismaking met een stukje Filippijnen dat we (nog) niet gezien hebben.

In het 'Sound and light museum' willen we graag de show zien die een overzicht geeft van de geschiedenis van de Filippijnen. We worden door de bewaking echter geweigerd omdat we niet met een groep van minstens 10 personen zijn Vindt zondagavond maar eens zeven andere toeristen, dat zou wel een groot toeval zijn. Ook als we uitleggen dat we uit Europa en Amerika komen en slechts een dag in Manilla zijn, kan de jonge wacht met uniform en geweer geen uitzondering maken.
Tijdens een wandeling in het donker over de muren van de vesting krijgen we een mooi beeld van het gekrioel van overal mensen, kraampjes, winkeltjes en eetstalletjes. En ook naar het Rizal park toe trekken we mee in de stroom van wandelende mensen. Het Rizal park zelf zit vol met families en groepen jonge mensen die met elkaar eten, praten en soms wat zingen. Overal jongens die flessen mineraalwater of ijsjes proberen te verkopen. Oudere vrouwen lopen met manden waarop een assortiment aan rookwaren staat uitgestald en waar je een sigaretje van je favoriete merk kunt kopen. Ook zien we stalletjes waar ballonnen, knuffeldieren, lichtgevende armbanden en andere frutsels aan het publiek aangeboden worden.

Baguio

Maandag maken we een tocht noordwaarts over de drukke autowegen naar Baguio. Het laatste uur komen we in het begin van de bergen en dat levert fraaie uitzichten op. Als we Baguio binnenrijden begint het te regenen en ook hier hebben we even tijd nodig ons hotel te vinden. Nu blijkt dit onlangs een andere naam en eigenaar gekregen te hebben. Na een maaltijd in een naburig restaurant trekken we de stad in om de kathedraal bovenaan een trap met meer dan 300 treden te bekijken en lopen we verder het winkelgebied binnen. Naast een uitgebreide markt vinden we van alle soorten winkels. Baguio is een universiteitsstad en een van de grotere centra op Luzon eiland. We vinden een boekwinkel en uit de zeer gevarieerde collectie studieboeken halen we een boekje over het volk en de cultuur rond de grote rijstterrassen in het noorden van Luzon. Als het om 7 uur weer donker is, maken we een koffie/ijsstop en dan wandelen we naar een hoog gebouw waar een groot winkelcentrum in is gevestigd. Op de parterre treffen we een paar souvenirwinkels aan en we oriŽnteren ons op de producten die met name uit de gebieden komen waar we naar op weg zijn. De meisjes lichten ons goed in over de kwaliteit en eigenschappen van de kunstvoorwerpen en stoffen, maar geven toe dat we deze artikelen op de plaatsen waar ze oorspronkelijk gemaakt worden, wel goedkoper kunnen kopen. Geen omzet dus, maar wel een leuk gesprek. Ter afsluiting van de avond kopen we een kaartje (E 1,50 pp) voor de laatste 'Startrack' film.

Sagada

Dinsdag zitten we opnieuw in de auto om verder noordwaarts te rijden. De weg stijgt en wordt in de loop van de dag steeds slechter en als het 's middags begint te regenen, ziet alles er grauw en troosteloos uit. Toch stoppen we nog regelmatig omdat hier de eerste terrassen in de bergen te zien zijn. Op de redelijk steile berghellingen hebben mensen horizontale akkertjes uitgehakt en daar worden groenten op verbouwd. Het is hier een redelijk koel klimaat waarin groene kool, aardappels en uien goed willen groeien. Onderweg komen ons regelmatig vrachtwagens vol groenten tegemoet, op weg naar de markten in Baguio en Manilla. Ook worden vanuit Manilla grote partijen kool, uien en aardappels verscheept naar de warmere eilanden waar dit een welkome aanvulling is op de locale oogst van aubergines en tomaten.

De weg is inmiddels niet beter geworden en vanaf een uur of tien valt er weer regen. Toch stoppen we regelmatig voor het grijze uitzicht en een woest kolkend riviertje. Een aantal km. voor de plaats Bontoc staat een klein blauw bordje met in vuilgrijze letters 'Sagada' langs de kant van de weg dat naar links wijst. Onze chauffeur is niet echt blij met de weg van nog mindere kwaliteit en ook de regen is niet minder geworden. Zuchtend rijdt hij verder terwijl we hem bij iedere bocht bevestigen dat we op de goede weg zijn maar dat we nog een stukje verder moeten. Ook wij kijken uit naar het einde van onze tocht voor vandaag, we rijden inmiddels stapvoets om de grootste kuilen te ontwijken, maar er blijven er nog genoeg over waar we doorheen moeten. Dan komen we bij de eerste huizen van Sagada en het hotel dat we op het oog hebben, heeft zojuist de laatste kamers verhuurd. In Sagada zelf vinden we redelijk snel onderdak in het locale Guesthouse. Inmiddels is de regen toch wat minder geworden en kunnen we de benen strekken en het stadje verkennen. Je merkt dat je hier al aardig hoog in de bergen zit, de temperatuur is zeer aangenaam. Voor een avondmaaltijd beproeven we ons geluk bij 'Alfredo'.

Sagada is bekend om de 'hangende doodskisten'. In vroeger tijden werden de overleden mensen in een kist gelegd en deze werd dan in een stevige boom gehangen. Er konden meerdere kisten in een boom bevestigd worden. Ook werden de kisten in holen in een rots geplaatst. De nabestaanden konden zo regelmatig naar de plaats van hun voorouders lopen om hen alsnog te raadplegen.
Tegenwoordig worden ook in de Filippijnen de overledenen op een kerkhof begraven, maar er zijn in Sagada nog een groot aantal kisten in bomen en rotsen te bekijken, hetgeen jaarlijks veel toeristen trekt. Enerzijds willen deze graag de kisten zien, anderzijds is het klimaat in de bergen prettig om in te wandelen en er zijn dan ook diverse hikes beschikbaar die je met een gids kunt lopen. Voor Connie was dit een van de redenen om de bergen in te trekken en ze maakt voor de volgende morgen vroeg een afspraak voor een hike door Echo valley. Wij staan iets later op en verkennen in een rustiger tempo een ander gedeelte van de stad. We ontmoeten elkaar in het 'Yoghurthouse', een klein restaurantje waar als ontbijt heerlijke yoghurt met muesli en vruchten wordt geserveerd. We wandelen vervolgens naar de rotsgraven waar we inderdaad diverse houten kisten in inhammen zien staan. En we dalen een paar honderd treetjes af naar een ondergrondse rots. Dan halen we op de markt wat fruit en brood voor onderweg en zitten het eerste uur op de verschrikkelijke weg terug van Sagada naar de 'grote weg' bij Bontoc.

Benaue

Nog maar net bekomen van de afdaling, zien we bij het eerste beste bushokje een vrouwtje nadrukkelijk naar ons zwaaien. We stoppen en ze vraagt direct of ze een stukje met ons mee mag rijden omdat ze naar het ziekenhuis in Bontoc moet. Ze mag natuurlijk meerijden en ze vertelt in perfect Engels dat de bus zojuist is langsgekomen maar niet gestopt is omdat die al helemaal vol zat Ook horen we dat haar man in het ziekenhuis ligt en aan benauwdheid lijdt. We vragen haar hoe het komt dat ze zo goed Engels spreekt en dan vertelt ze dat in haar jeugd er via de Anglicaanse kerk leraren uit Engeland op de scholen les gaven en de spreektaal op de scholen Engels was, maar dat nu niet meer het geval is. Ze is verrast als we zeggen dat we haar bij het ziekenhuis willen afzetten en ze loodst ons feilloos door het stadje Bontoc naar het ziekenhuis. Ze wil ons nog het geld voor de bus geven, maar we wensen haar en haar man sterkte en beterschap toe.

We rijden Bontoc weer uit en gaan vervolgens oostwaarts richting Benaue. We trekken nog verder de bergen in en de uitzichten zijn schitterend hoewel er weer dikke wolken aankomen. Toch blijft het droog en aan het eind van de middag staan we bovenaan de weg en kijken uit over het prachtige en uitgebreide complex van terrassen dat in de loop van vermoedelijk 2000 jaren is aangelegd. Alles van oorsprong met de hand: iedere familie groef zijn eigen akkertjes, zorgde ervoor dat de dijkjes rond de terrassen in tact bleven en verbouwde rijst, in een gunstig geval kan tweemaal per jaar geoogst worden. Voor een groot gedeelte gebeurt dit nu nog zo. Er zijn nog steeds families waar met voldoende menskracht op de terrassen gewerkt wordt. De mannen zorgen doorgaans voor de aanleg en het onderhoud van het complex en de vrouwen zaaien, onderhouden en oogsten de rijst. Maar in veel families trekken de jongeren weg naar de grotere steden waar ze werk als bus- of taxichauffeur kunnen krijgen of een baan in de toeristenindustrie. Want het werk op de terrassen is zwaar. Alles moet met de hand gebeuren en het biedt de jongeren weinig uitdaging. Ook trekken er families weg uit de bergen omdat er inmiddels rijstsoorten bestaan die driemaal per jaar een oogst opleveren. Hiervoor moet men wel in de vlakkere gebieden aan de voet van de bergen land hebben zodat er niet met de hand maar met karbouwen (trekdieren) en wellicht in de toekomst met tractoren geploegd en gewerkt kan worden.

Maar dat de rijstterrassen een bijzonder fenomeen zijn, is inmiddels bekend in de wereld en jaarlijks komen er duizenden mensen het terrassencomplex en de omgeving bezoeken. Een aantal jaren geleden ging het echter steeds slechter met de rijstterrassen, steeds meer mensen trokken weg en de achtergelaten akkers werden niet meer bevloeid en beplant en raakten in verval. Dit had het eind van de beroemde rijstterrassen van Benaue kunnen zijn, maar individuele organisaties hebben de Filippijnse regering bewust gemaakt van de culturele en toeristische waarde van het complex. Er komen nu jaarlijks overheids- en stichtingsgelden beschikbaar waarmee de in verval geraakte delen van het terrassencomplex gerenoveerd worden. Weliswaar niet meer met aarden walletjes, maar met meer definitieve cementen dijkjes rondom de akkertjes. Deze zijn ook breder dan de oorspronkelijke kleiwerken zodat er een stevig pad rond de terrassen en door een deel van het complex ontstaat waarlangs het mogelijk wordt toeristen, studenten en andere belangstellenden rond te leiden.

En hiervoor worden we door een jonge vrouw die inmiddels bij ons is komen staan uitgenodigd. Als we morgenochtend half 8 hier weer zijn zal ze ons door de terrassen leiden en alles vertellen en laten zien. Het is een leuke, vlotte vrouw en we laten ons snel overhalen. Ook geeft ze ons advies voor een hotel in Benaue, dus dat is nu ons volgende doel. We zijn nog maar net op onze kamers of het begint verschrikkelijk te regenen. Vanaf het balkon van het restaurantje kijken we direct op de terrassen die nu vaag en grijs zijn geworden. De temperatuur is geweldig en we genieten van ons Happy Hour met koffie en pepermuntthee.

Hike door de rijstterrassen

's Morgens vroeg hangen de wolken laag boven de terrassen. Van hierboven hebben we een prachtig uitzicht. Grote delen van het complex liggen nog in de schaduw, maar dat wordt snel minder. Onze gids staat ons al op te wachten, keurig in lichtgroene broek en kaki shirt, met zonnebril en zonnehoed. Ze legt uit dat zij een van de erkende gidsen is en dat we na afloop van de hike ook even bij de VVV langs moeten om alsnog een formulier in te vullen voor de statistieken en om onze opmerkingen op te schrijven. Ze neemt ons mee over de cementen walletjes die ook middels trappen met elkaar verbonden zijn. We lopen in een zeer rustig tempo en stoppen regelmatig om te genieten van het uitzicht. Steeds een ander deel met terrassen komt in beeld en steeds meer terrassen kleuren felgroen op in de zon. En ook wijzelf lopen steeds meer in de zon, er is op de terrassen nauwelijks schaduw te bekennen. We zien her en der mooie planten met rode bladeren staan en deze blijken de afscheidingen met het land van de buren te zijn. Gewoon her en der wat planten tussen de akkertjes is voldoende. We zien ook dat de terrassen vol water staan. Van bovenaf gevoed door de regens sijpelt het water langzaam van akkertje naar akkertje door de in de omheinende walletjes aangebrachte poortjes. Natuurlijk verdampt er onderweg een deel van het water en moeten de dijkjes en poorten overal in goede conditie zijn om het water goed en vlot door te laten stromen. En je ziet dat niet overal de rijst even hoog en rijp is. De mensen trekken van akkertje naar akkertje en als ze hun gebied beplant hebben, kunnen ze de rijst op de eerste terrassen al oogsten. Het is een warme maar prachtig mooie tocht en we zien van zeer nabij hoe de rijst groeit. Diverse vrouwen zien we bezig de rijst te controleren, dode stengels weg te halen en ook maken we diverse keren plaats voor mannen die met boomstammen lopen te sjouwen. Na een uur of drie zijn we zo goed als beneden en we lopen nu door de woongebieden van de diverse eigenaren van het land. Er staan steeds drie tot vijf hutten bij elkaar waarvan een aantal op palen en daar wonen dan twee of drie families met kinderen en grootouders. Het is wel overal rommelig met was die ligt of hangt te drogen en helaas veel afval om of achter de woningen. De mensen zijn vriendelijk en veel mannen zien we bezig met houtsnijwerk. Vrouwen maken van dennennaalden en andere vezels stevige onderzetters voor pannen of schalen en natuurlijk worden die ons aangeboden tegen 'very good prices'.

Het klimmen maar vooral het afdalen langs de terrassen en nu langs de verschillende woonkernen voelen we inmiddels flink in de knieŽn zitten en we krijgen trek in een goede lunch. De komende uurtjes zitten we dan ook op het balkon van ons hotel en proberen te ontdekken hoe we precies gelopen zijn. In de loop van de middag valt de regen weer met bakken uit de hemel.

Cultuur in Benaue

We voelen ons inmiddels genoeg uitgerust om wat winkeltjes te bekijken en een bezoekje aan het Benaue museum te brengen. Dit laatste is een zeer interessante en gevarieerde privť verzameling van een rijke Filippijn die inmiddels een jaar of 3 geleden overleden is. Een van zijn kleinzoons leidt ons rond en vertelt dat de collectie momenteel in delen verkocht is of verkocht gaat worden omdat de zoons van de overleden man liever geld dan de museumverzameling zien. Een triest verhaal en een verlies voor de Benaue regio, maar er zijn vanuit de overheid geen gelden beschikbaar, dus de collectie en de verschillende items zullen waarschijnlijk niet meer in hun totaliteit te zien zijn.

Rond een uur of zes nemen we met z'n drieŽn een tricycle naar het in verhouding luxe en dure Benaue Hotel. We gebruiken daar ons diner en met een kop koffie in de bar wachten we tot er een 'custom show' gaat beginnen. In de grote hal worden banken langs de muren geplaatst en van achter een scherm horen we al wat tromgerommel.
Om 8 uur worden we met muziek en zang welkom geheten. Een Ifuoga dame geeft toelichting op de diverse kostuums die gedragen worden en bijna iedere dans heeft iets te maken met rijst, de rijstterrassen of het leven op en rond de rijstterrassen. De show wordt met veel humor gespeeld en gedanst en er worden kleine toneelstukjes opgevoerd om uit te beelden hoe er wilde varkens worden gevangen, inclusief het gekrijs dat de varkens in de verschillende stadia van de jacht maken. Ook het imiteren van vogelgeluiden gaat de mannen goed af.

Na afloop van de show staan we nog wat met de mensen te praten en dan horen we dat een aantal jaar geleden veel van de cultuur rond de rijstterrassen aan het verdwijnen was. Maar met de herstelwerkzaamheden aan de terrassen zelf worden de mensen zich als het ware ook weer bewust van de in verval geraakte tradities en er zijn nu locale initiatieven om de muziek, verhalen en dansen levend te houden en deze zowel aan de jeugd als aan de toeristen te laten zien. Zo worden we door een tricycle driver terug naar ons hotel gebracht die zojuist nog heeft staan dansen en zingen.

Terug naar Subic Bay

Vrijdag 27 mei brengen we eerst een bezoek aan de Kiangan rijstterrassen. Deze zijn kleiner dan het complex in Benaue, maar heel interessant door het feit dat er meer begroeiing en huisjes tussen de rijstterrassen staan. Men is hier volop aan het oogsten en overal liggen stukken landbouwplastic langs de weg waarop de rijst uitgespreid ligt te drogen.

Dan trekken we zuidwaarts door Langkawe en Solono dat alweer grotere steden zijn. In Solono volgen we de borden 'Dutch pancake house' en inderdaad, hier staat een windmolen voor de deur en binnen ligt een menu met alle smaken pannenkoeken. Als we het Filipijnse meisje vertellen dat we uit Nederland komen, duurt het niet lang of we maken kennis met Kurt, de ex-Nederlandse eigenaar van het restaurantje. Ook getrouwd met een Filippina natuurlijk en nog altijd druk bezig met zijn pannenkoekhuis, waarvan hij er een aantal in franchise heeft gegeven. Dus als we geinteresseerd zijn, kan hij ons zo aan een goed lopende business helpen. De pannenkoeken zelf vinden wij wat dik, maar dat zou niet anders kunnen omdat de meisjes in de keuken niet zo handig zijn om dunne pannenkoeken om te draaien. Vooruit dan maar, het is een goede lunch en het is altijd gezellig iemands ervaringen in een 'vreemd' land te horen.

Er volgt een lange tocht naar Subic, naar de boot. Daar komen we pas in de loop van de avond aan en dan we hebben weer een heerlijke nacht aan boord. Zaterdag wassen, opruimen, naar de markt en supermarkt. 's Middags rijden we langs een plek waar aapjes in het wild leven en dat is een mooie foto-stop. Tegen het eind van de middag kunnen we de vleermuizen in grote getale rond zien vliegen, op zoek naar eten. En 's avonds hebben we zelf een heel gezellig etentje aan boord bij de Fransen die weer echt hun best hebben gedaan een Franse sfeer te creŽren.

Zondagmiddag gaan we naar het Ocean Adventure Centrum waar we een afspraak hebben kunnen maken om met 'orca's' te zemmen. Dit zijn een klein soort walvissen die in het centrum getraind worden om met mensen om te gaan en trucjes uit te halen. Het is een bijzondere ervaring zo dicht bij deze dieren te zijn, ze aan te raken en met de trainers ze diverse activiteiten te laten doen. Regelmatig krijgen ze een vis toegeworpen die hup in een keer naar binnen gaat. Na afloop van onze escapades met de orca's krijgen we een show van dolfijnen en orca's te zien. Zeer wervelend allemaal en knap zoals de trainers enthousiast met de dieren omgaan. In een andere ruimte kijken we nog naar een show met zeehondjes en ook dat is grappig om te zien.

Puerto Galera

Maandag 30 mei breken we de zonnetenten af en doen de laatste klussen aan boord. Connie wil in de jachtclub wat internetten en 's middags krijgt het zwembad nog een kans. De laatste avond in Subic eten we in een Japans restaurantje.
Aan de overkant van de jachthaven is een tankstation en daar varen we dinsdagmorgen rustig heen om diesel te tanken. Er is weinig wind om Subic Bay uit te komen en ook op zee is het windstil. We gaan zuidwaarts langs de kust omlaag en tegen de avond kan de motor uit. Zoals vorige keer varen we de nacht door en als om 04.00 uur de wind wegvalt, motoren we nog twee uurtjes verder om een mooring op te pakken bij de Mayamaya jachtclub. Dit is een kleine jachtclub met werf, maar een mooie onderbreking van de tocht en we kunnen hier wat snorkelen. Aangezien we niet echt rustig op de mooring liggen, besluiten we 's nachts weer verder te varen. Onderweg komen we veel vissers tegen. Gelukkig hebben de meesten wel een lichtje op, maar het blijft lastig tussen de boten door te varen. Het is een mooie heldere nacht en in de morgen ankeren we om 07.00 uur op de NW punt van Maricaban eiland. Met de dinghy gaan we snorkelen achter Caban eiland en dat blijkt een aardig gevarieerde plek te zijn met zowel koraal als kleurige visjes. Na de lunch gaan we weer ankerop voor de oversteek naar de baai van Puerto Galera. Er is net genoeg wind om onder zeil te blijven en om 17.00 uur gaan we voor anker in Boquete baai nabij de jachtclub.

Vrijdag trekken we er dan met de dinghy op uit om te snorkelen in de Coral Gardens nabij het Manilla kanaal net buiten de baai. Het water is zeer aangenaam er is volop vis en koraal te zien. We laten ons alleen maar met de stroom meevoeren. We liggen wel twee uur in het water, zo mooi en relaxed is het hier. 's Avonds maken we weer een gezellige avond met BBQ in de jachtclub mee. Zaterdag gaat Connie in de omgeving op stap om wat souvenirs en presentjes voor haar familie en vrienden te kopen, ook laat ze zich met een tricycle naar een mooie waterval rijden. 's Middags zijn we voor een groot deel in en op het water met de kano om de baai verder te verkennen en 's avonds eten we een pizza in 'Hotel California' in Puerto Galera.

Zondag nemen we een kijkje op het rif nabij de vuurtoren in de baai en daar vinden we na wat zoeken een aantal grote clams: dubbele schelpen, soms een meter in doorsnee, die dichtklappen als er een vis in de buurt komt. Ook als we met onze hand in de omgeving van de schelpen komen, zien we deze vrij snel sluiten om na een paar minuutjes weer open te gaan. Vanaf 12 uur zijn we bij Kees en Rowena uitgenodigd. Connie heeft een zak ballonnen meegenomen waarvan bloemen en beesten gemaakt kunnen worden. De kinderen vinden dat prachtig en Tita Connie (tante Connie) moet natuurlijk wel blijven helpen om de moeilijke buigingen in de ballonnen een keertje voor te doen. We blijven gezellig eten en lopen een half uurtje terug naar de Muelle (kade).

Maandag maken we een tripje met een 'banca' door de baai en dan buitenom naar Sabang Beach. Daar drinken we koffie bij de Poseidon duikshop van ex-Nederlander Geert en een van zijn medewerkers brengt ons met de boot naar de 'pink wall', een rotswand waarop een 'tapijt' van roze en geel koraal ligt. Misschien wel de mooiste snorkelplek van Sabang Beach. Vanaf Sabang nemen we een 'jeepney' terug naar Puerto Galera.
's Middags huren we een autootje om de steile weg naar de 'Pondarosa' villa's en golfclub te beklimmen. In het restaurant met terras van de golfclub hebben we een schitterend zicht over de hele baai tot aan Verde island toe. Olav, een van de leden van de jachtclub wacht ons hier op en nodigt ons uit een kijkje in zijn huis te komen nemen. Als vroeg gepensioneerde met als laatste werkplaats Manilla, heeft Olav nu Puerto Galera als zijn verblijfplaats gekozen en hij is al redelijk ver gevorderd met zijn 'villa'. Ieder jaar laat hij een ander deel van zijn huis afbouwen, en hij heeft er een heerlijke woonruimte van gemaakt. Vanuit de woonkamer een wijds uitzicht over de baai, een ruime keuken met alle basis voorzieningen, een dakterras met (klein) zwembad en heerlijk koel afdak en voor het souterrain staat een tweede slaapkamer en uitgebreide badkamer gepland. Mooi plekje.
Op het terras van de Golfclub nemen we een drankje en bewonderen de marmeren schemerlampen waarvan het licht door het patroon van het marmer schijnt. Ook de zonsondergang is ondanks de bijna dagelijkse wolken rond de heuvel indrukwekkend en dan laten we ons door de chauffeur weer bergafwaarts rijden.

Dinsdagmorgen een laatste snorkeltochtje met Connie langs Long Beach. We gaan naar de wal om te internetten en boodschappen te doen en 's avonds hebben we als afscheid een Chinese fondu-maaltijd in de jachtclub waarvoor we ook Olav hebben uitgenodigd.
Dan vertrekt op woensdag 8 juni om 08.30 uur Connie met de ferrieboot naar Batangas. We nemen de laatste foto's en zwaaien haar uit waarna we een rustig dagje aan boord hebben om op te ruimen, de website bij te werken en 's avonds een DVD bekijken. In Subic Bay hebben we een aantal goedkope (waarschijnlijk illegale) DVD's kunnen kopen. Je moet natuurlijk naar wat zinvolle titels zoeken en hopen dat de kwaliteit goed genoeg is. En ook de komende dagen brengen we grotendeels aan boord door, alvast een lijst makend van de acties die ondernomen moeten worden voordat we eind juni naar Nederland kunnen vertrekken.

Vertrek

Diverse keren gaan we duiken met 'Poseidon Dive' en we ontdekken daarbij een aantal heel mooie plekken in de Sabang area. Verder hebben we regelmatig 's morgens onze vriend Kees aan boord om maten op te nemen van het nieuwe zonnedak en een 'klaptafel' in de kuip. Na een paar dagen komt-ie wat passen, een malletje maken en natuurlijk ook even een bakkie koffie doen. We hebben wat nieuwe hoezen nodig en zo kunnen we een aantal inmiddels versleten of verloren spulletjes vervangen. In de jachtclub ontmoeten we nieuwe mensen die net met de boot gearriveerd zijn en daar brengen we ook her en der een bezoekje. De zeilen hebben we inmiddels van de boot gehaald en kunnen we voor opslag bij Peter en Monica, leden van de jachtclub, brengen. Ze hebben een mooi en ruim huis met een grote, goed geventileerde kelder. En daar kunnen de zeilen veilig en droog liggen. We drinken koffie op hun veranda en vandaar bewonderen we een mooi uitzicht op weer een ander stuk van de baai.
Ook zijn we een middag te gast bij Gerard en Anja, een Nederlands stel dat op weer een andere stuk van de heuvel een fraai huis aan het bouwen is. We kunnen in vergelijking met ons vorig bezoek zien hoe ver ze gevorderd zijn en het gaat allemaal heel mooi worden. Gezellig Nederlands zitten kletsen met een hapje en een drankje. Eenmaal per jaar bezoeken ze Nederland en aangezien ze weinig bagage bij zich hebben willen we voor ons een tas vol boeken meenemen. Dat aanbod nemen we met beide handen aan, want de boekenruimte ligt veel te vol op het moment.

Maandag 27 juni verleggen we de boot naar een mooring vlakbij de jachtclub en maken we kennis met Andrie, een boatboy die gedurende onze afwezigheid wekelijks komt schoonmaken, het roestvrij staal komt poetsen, het vooronder zal verven en ook onder water de boot wil schoonmaken. We schaffen een schrift voor hem aan met onze gegevens en waarin we hem vragen zijn tijden en werkzaamheden te noteren. Hij doet ook het wekelijks onderhoud op de boot van een Deens echtpaar en hij heeft hier zo een mooie job aan voor de komende maanden.
De laatste twee nachtjes hebben we een kamer aan de wal gehuurd om de laatste zaken aan boord af te kunnen koppelen en schoon te maken. Donderdag 30 juni gaat Hans voor voorlopig de laatste keer nog even naar boord en vervolgens bij de jachtclub langs om ons af te melden. Om half 11 vertrekt de ferrie vanaf de kade van Puerto Galera. Kees vaart met ons mee naar Batangas om daar wat spulletjes in te kopen en wij rijden met een busje rechtstreeks door naar de luchthaven van Manilla. Daar checken we in bij de balie van Cathay Pacific en blijkt er van het gewicht van de bagage geen probleem te worden gemaakt. Voor een kleine vergoeding kunnen we de tijd tot ons vertrek doorbrengen in de gezamenlijke VIP-room, waar ook hapjes en drankjes te verkrijgen zijn. Er staan heerlijke fauteuiltjes en er zijn ook mogelijkheden om te internetten.
Om 10 uur 's avonds vertrekt onze vlucht naar Hong Kong, een kleine twee uur. Daar moeten we precies naar de andere kant van het complex. De airport doet veel aan Schiphol denken, wellicht nog iets ruimer opgezet, maar met een aanzienlijk kleiner aantal bezoekers. We zijn mooi op tijd voor de rechtstreekse vlucht naar Amsterdam en boffen dat er een stoel naast ons leeg blijft zodat we wat extra ruimte hebben. Er wordt nog een laatste lichte maaltijd geserveerd en dan start een lange nacht van ruim 10 uur die overigens vrij rustig verloopt. Twee uur voor aankomst worden we gewekt voor een ontbijt en dan zien we op de kaart dat we al boven Europa vliegen. Rond 06.30 uur Nederlandse tijd landen we op Schiphol, we kunnen de benen weer strekken, ons opfrissen en moeten even wachten voor de bagage verschijnt. In de hal worden we door Maarten, Jannie en Maarten jr. opgewacht en zien we weer 'bekende gezichten'.

Terug naar top 

Vorige Home Omhoog Volgende